تبلیغ

وبلاگ زیر را هم سر بزنید

 

tabligh1.blog,ir

ثابت

 

 

وقتــ‗__‗ــی گیــ‗__‗ــج میشــ‗__‗ــدم بـه کلــ‗__‗ــمات پنــ‗__‗ــاه میبــ‗__‗ــردم

امــ‗__‗ــان از امــ‗__‗ــروز کــ‗__‗ــه کلمــ‗__‗ــات خودشــ‗__‗ــان هم گیــ‗_‗ــج شــ‗__‗ــده اند ....!

 

 

 

 

 

 

 

 

مرغ محبتم من

مرغ محبتم من ، كـــي آب و دانه خواهــــــــــــــم

با من يگانــــگي كن ، يار يـــــگانه خواهــــــــــــــم

 

شمعي فسرده هستم ، بي عشق مرده هستم

روشن گرم بخواهـــــــــــــي ، سوز شبانه خواهم

 

افسانه ی محــــــــــبت ، هر چند كـــــــس نخواند

من سر گذشت خود را ، پر زين فســـــــانه خواهم

 

بام و دري نبينم ، تا از قفــــــــــــــــــــــــــس گريزم

بال و پري ندارم ، تا آشــــــــــــــــــــــــــيانه خواهم

 

تا هر زمان به شكلي ، رنــــــــــــــــگي بخود نگيرم

جان و تني رها از ، قيد زمانه خــــــــــــــــــــــواهم

 

مي آنقدر بنوشم ، تا در رهـــــــــــــــــــــت چو بينم

مستي بهانه سازم ، گم كـــــــــــــرده خانه خواهم

 

کوچه بن بست

میون این همه کوچـــــــــه که بهم پیوسته 
کوچه‌ی قدیمــــــــــی ما کوچه‌ی بن‌بسته 

دیوار کاه‌گلی یه بـــــــاغ خشـــــــک، که پر از شـــــــــعرای یادگاریه 
مونده بین ما و اون رود بــــــزرگ، که همیـــــشه مثل موندن جاریه 

 

صدای رود بزرگ، همیشه تو گوش ماست 
این صدا لالاییِ خواب خوب بچه‌هاست 

کوچه اما هر چی هست، کوچه‌ی خاطره‌هاست 
اگه تشنه‌ست اگه خشک، مال ماست کوچه‌ی ماست 

توی این کوچـــــــه به دنیا اومدیم 
توی این کوچه داریـــــــم پا می‌گیریم 
یه روزم مثل پدربـــــــــزرگ باید 
تو همین کوچه‌ی بن‌بست بمیریم 

اما ما عاشـــــــــق رودیم مگه نه؟ 
نمی‌تونیم پشت دیوار بمونیم 
ما یه عمره تــــــــشنه بودیم مگه نه؟ 
نباید آیه‌ی حسرت بخونیم 

دست خسته‌مو بگیر تا دیوار گـــــــلی رو خراب کنیم 
یه روزی، هر روزی باشـــــــه دیر و زود 
می‌رسیم با هم به اون رود بزرگ 
تنای تشنه‌مونو می‌زنیم به پاکی زلال رود

هوای خانه

هوای خــــــــــــانه چه دلگیر می شود گاهی

از این زمـــــانه دلم ســـــــــــیر میشود گاهی

عقاب تیز پر دشـــــــــــــــــــــــت های استغنا

اســــــــــــــــــــــیر پنجه تقدیرمی شود گاهی

نـــــــــــــــــــــــــگاه مردم بیگانه در دل غربت

به چشم خسته من تیر می شـــــــود گاهی

مبر ز موی ســــــــــــفیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حــــــــــــــادثه ای پیر می شود گاهی

بگـو اگـــــــــر چه به جایــی نمی‌رسـد فــریــاد

کــلام حــق دمِ شــمشیـــر مـی‌شــودگـاهــی

بگیر دســـــــــــــــــــــــــــــــت مرا آشنای درد

بگیر مگو چنــــــــــــین و چنان دیر می شود گاهی

بسوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک

محبت اســـــــــــــــت که زنجیر می شود گاهی...

 

دلی خوش کرده ام با این پرستو ها و ماهی ها

بــــــــه دیدارم،بیا هـــــــــر شب
در این تنهایی تنها، و تاریـــــــکِ خدا مانند

دلم تنـــــــــــــگ است
بیا ای روشن، ای روشــــــــــــــنتر از لبخند
شبم را روز کن ، در زیر سرپوش سیاهی ها
دلم تنـــــــــــگ است

بیا بنگر، چه غمــــگین و غریبانه
در این ایوان ســــــــــــرپوشیده
وین تالاب مـــــــــــالامال
دلی خوش کرده ام با این پرسـتو ها و ماهی ها
و این نیـــــــــــــلوفر آبی و این تالــــاب مهتابی

بیا، ای هم گناهِ من در این برزخ
بهشـــــــــــــــتم نیز و هم دوزخ

به دیدارم بیا، ای هم گــــــــــــــــناه، ای مهربان با من
که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها
و من می مانـــــــــــــــــــــــــم و بیداد بی خوابی

در این ایوان ســــــــــــرپوشیده ی متروک
شب افتاده ست و در تالابِ من دیری ست
که در خوابنـــــد آن نیلوفر آبی و ماهی ها
پرستو ها

بیا امشــــب که بس تاریک و تنهایم
بیا ای روشـــنی، اما بپوشان روی
که می ترســـم تو را خورشید پندارند
و می ترســم همه از خواب برخیزند
و می ترسم که چشـــم از خواب بردارند

نمی خواهم ببـــیند هیچ کس ما را
نمی خواهم بـــداند هیچ کس ما را

و نیلوفر که سر بر می کشــد از آب
پرســــــــــــتوها که با پرواز و با آواز
و ماهی ها که با آن رقص غوغایی
نمی خواهم بفهــــــــمانند بیدارند

شب افتاده ســـــــــت و من تاریک و تنهایم
در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند
پرستو ها و ماهـــــــــی ها و آن نیلوفر آبی

بیا ای مهــــــــربان با من!
بیا ای یاد مـــــــــــهتابی...

دود اگر....

مایه اصـــــــل و نسب در گردش دوران ،زر است             متصل خون می خورد،تیغی که صاحب جوهر است

دود اگر بالا نشیند ،کسر شان شعله نیست           جای چشـــم، ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است

نا کسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست         روی دریا خس نشیند قعر دریا گوهر است

آهن و فولاد از یک کوره گر آیند برون                      آن یکی شمشیر گردد وان دگر نعل خر است

کاکل از بالا نشینی رتبه ای پیدا نکرد                    زلف از افتادگی همسان مشک و انبر است

شست و شاهد هر دو دعوی بزرگی می کنند        پس چرا انگشت کوچک لایق انگشتر است

کره اسب از نجابت در تعاقب می رود                    کره خر از خریت پیش پیش مادر است

من لباس کهنه می پوشم که بی درد سر است      آستین کوته بود چین و چروکش کمتر است

سعدیا گو عیب خود را و مگو عیب دگر                   هر که عیب خویش گوید از همه بالاتر است

گرگ خیره سر

گفت دانايي که: گرگـــــــــــي خيره ســـــــر،
هـــــــــســـــت پنهــــــــان در نهاد هر بشر!...
هر کــــــــه گرگـــــــــش را در انـــــــــدازد به خاک
رفته رفـــــــــــــته مي شود انسان پاک
وآن که با گرگـــــــــــــش مدارا مي کند
خلــــــــق و خوي گرگ پيدا مي کند
در جوانــــــــي جان گرگـــــت را بگير!
واي اگـــــــــر اين گرگ گردد با تو پير
روز پيري، گر که باشي هم چو شير
ناتوانـــــــــــــــــــي در مصاف گرگ پير
مردمان گر يکــــــــــــــــــدگر را مي درند
گرگ هاشان رهنـــــــــــــما و رهبرند...
وآن ستمکاران که با هم محـــــــــــرم اند
گرگ هاشان آشـــــــــــــــــــــــنايان هم اند
گرگ ها همـــــــــــــــــراه و انسان ها غريب
با که بايد گفـــــــــــــــــت اين حال عجيب؟

سیب(حمید مصدق)

تو بــــــــه من خـــــــــنديدي و نمــــــــــي دانستي

مــــــــــن به چه دلــــــــــــــهره از باغچه همـــــــــسايه

سيــــــــــــــب را دزديـــــــــــدم

باغــــــــــــــــبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضـــــــــــب آلوده به مــــــــن كرد نگاه

سيب دنــــــــدان زده از دســـــت تو افتاد به خاك

وتو رفتـــــــــي و هنوز،

سال ها هـــــــــست كه در گوش من آرام،آرام

خش خـــــــــــش گام تو تكراركنان

مي دهد آزارم

و من انديــــــشه كنان

غرق اين پنــــــــدارم

كه چرا ، خانــــــــه كوچــــــــــــــك ما سيــــــــب نداشت

خلوت

از دست رفیقان دگر هیچ گله ای نیست

                   گیرم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

 

 

 

دردناک

دردنـــــاک اســـــت

دوســـــتـَش بـداری

و گمـــــان کنی دوســـــتـَت دارد

حــــال آن کـِه

او یــِگــانه هـَســــتی تو باشـَـد

و تـــــو

یـــِــکی از هــزاران لــــــذت او 

آدم هائی

 ادم هایی که به زندگی ات وارد می شوند شبیه به کارد میوه خوری اند, کُند و نابُرا این توئی که در طول رابطه تان آنقدر تیزشان می کنی که تبدیل به شمشیری بُرنده می شوند و بی هیچ واهمه ای زخم می زنند به تنت ,به روحت.

دوست خدا

پیرمردی هر روز تو محله می دید پسرکی با کفش های پاره و پای برهنه با توپ پلاستیکی فوتبال بازی می کند…

روزی رفت ی کتانی نو خرید و اومد و به پسرک گفت بیا این کفشا رو بپوش…

پسرک کفشا رو پوشید و خوشحال رو به پیرمرد کرد و گفت: شما خدایید؟!…

پیرمرد لبش را گزید و گفت نه!

پسرک گفت پس دوست خدایی، چون من دیشب فقط به خدا گفتم که کفش ندارم…

(دوست خدا بودن سخت نیست…)

 

تنــــــهایی

تنــــــهایی یعنی
امشبم مثل شبای دیگه
رو تختت دراز بکشی
آهنگ بزاری و بازم فکر کنی
به نبودنش
به حرفایی که باهم میزدید
به اینکه با غریبه ای رفته
و مثل همیشه چشـــــــــمات تقاص پس بدن                                                                           

ﺩﻟــــﻢ

ﺩﻟــــﻢ ﺑﺎﻟــﮑﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫـــﺪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺷﻬـــﺮ …


ﻭ ﮐﻤﯽ ﺑـﺎﺩ ﺧﻨﮑــــ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﮑـــــﯽ …


ﯾﮑــــ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺑــﺰﺭﮔــــ ﻗﻬﻮﻩ …


ﯾﮑـــ ﺟﺮﻋﻪ ﺗــﻮ …


ﯾﮑــــ ﺟﺮﻋﻪ ﻣﻦ …


… ﻭ ﺳـﮑﻮﺗـــﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﮕـــﺎﻩ ﮔـــﺮﻩ ﺧـــﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷـــﺪ …


ﺑﯽ ﮐﻼﻡ …


ﻣﯿـــــﺪﺍﻧﯽ !… ؟


ﺩﻟــــﻢ ﯾﮏ ” ﻣﻦ ” ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫــﺪ ﺑـــﺮﺍﯼ ﺗــﻮ …

دنیای مجازی

مراقـــــــــــــــــــــ ــب بـــــــــاش ! به جای فرشـــــــــــته گرگ را در اغوش نکـــــــــشی اینجــــــــا دنیای مجازی

چـشمِ

وقـتی از چـشمِ کـسی بیُــفتی ،

مثلِ یــک قـــطره اشک ..

دیگه فــرقـی نمیــکنه کجـــا بـــاشی !؟

گوشه ی چشم ..

رویِ گونه ..

و یا ..

رویِ خــاک !

تـــو دیـگه افتادی…

آבمـایے

آבمـایے هـم هـستـטּ ڪﮧ

وقتے בوستشوטּ בارے

سریـع خوבشونـو گـم مے ڪننـد

مـا هـم آرزو مے ڪنیـم ڪﮧ

تـا صـد سال בیگـﮧ هـم پیـבاشوטּ نشـﮧ

دنـ ــیـ ــا

درون دنـ ــیـ ــا مـ ــهـ ـــربـ ـــانـ ـــی از آنـ کـ ـسـ ــانـ ـیـ ــســـت که یـ کـ دیـ ـگر را بـ ـا هـ ـر فـ ـ ـ ــاصلـ ـه ای دوسـ ـ ـــتـــــ دارنـ ـــ ـــــــــــــــــــد 

زيباترين

مي دوني زيباترين خط منحني دنيا چيه ؟ لبخندي که بي اراده رو لبهاي يک عاشق نقش مي بنده تا در نهايت سکوت فرياد بزنه : دوستت دارم

عاشقانه عاشقانه

" و چـه انـتـظـار بـــزرگــی اســت
ایـنـکـه بـــدانــی
پـشـت هـر "دوسـتــت دارم"
چـقـدر دوسـتـت دارم ... 

 "

 

" مـن سـردم اسـت

و تـمـام رنـگ هـای گـرم دنـیــا را

زنـان دیـگــری

شـال گـردن بـافـتـه انـد ... 

ضربان قلبمــــ

    می خواهم.                                                                                                                                                                 

اونقدر خودخواهانه بغلتـــــــــ کنم..
که جای ضربان قلبمــــ روی تنتـــــــــــــــــ بمونه                                                                                                                                                                                           

سایه

مثل سایه ی مثلثی در نیمه باز...
روی زمین دراز کشیده ام...
و به سقف دلتنگی هایم خیره نگاه میکنم...!
کاش بودی و چراغ این اتاق روشن بود... 

…

درد و دل

همیشه با کسی درد و دل کنید که هم درد داشته باشد هم دل
غیر از این باشد به شما میخندد 

نویسنده

 به چند نویسنده در وبلاگ احتیاج داریم..هرکسی مایل بود بهم خبر بده..مرسی  

ﺗﺎﻓﺖ

به ﺑﻌﻀﯿﺎﻡ ﺑﺎس ﺑﮕﯽ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯿﺘﺖ ﺗﺎﻓﺖ ﺑﺰﻥ ﺑﻠﮑﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﻪ

راستـــــــکی

دختر بچه : دوسِت دارم

پسر بچه : مثل آدم بزرگا؟                    !دختر بچه : نـــــــه … راستـــــــکی ..

خسته ام

خسته ام از نوشتن

کاش بودی و میشد

شـ ِـ کـ ـ ـســ ــتـ ــ                   این سکوتِ سنگین را

 

تکرار

 

هيچ روزي تکرار نمي شود

 

هيچ شبي ، دقيقاً مثل شب پيش نيست

 

هيچ بوسه‌اي ، مثل بوسه‌ي قبل نيست

 

و نگاه قبلي مثل نگاه بعدي

 

روزها ، همه زودگذرند

 

چرا ترس ، اين همه اندوه بي‌دليل براي چيست ؟

 

هيچ چيزي هميشگي نيست

 

فردا كه بيايد ، امروز فراموش شده است

 

فریـــــب

هیچــــکس نمیتـــواند مــــا را بهتـــر از خــــودمان فریـــــب دهــــد!