هوای خــــــــــــانه چه دلگیر می شود گاهی

از این زمـــــانه دلم ســـــــــــیر میشود گاهی

عقاب تیز پر دشـــــــــــــــــــــــت های استغنا

اســــــــــــــــــــــیر پنجه تقدیرمی شود گاهی

نـــــــــــــــــــــــــگاه مردم بیگانه در دل غربت

به چشم خسته من تیر می شـــــــود گاهی

مبر ز موی ســــــــــــفیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حــــــــــــــادثه ای پیر می شود گاهی

بگـو اگـــــــــر چه به جایــی نمی‌رسـد فــریــاد

کــلام حــق دمِ شــمشیـــر مـی‌شــودگـاهــی

بگیر دســـــــــــــــــــــــــــــــت مرا آشنای درد

بگیر مگو چنــــــــــــین و چنان دیر می شود گاهی

بسوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک

محبت اســـــــــــــــت که زنجیر می شود گاهی...